Daníel Eðvaldsson 3/6/20 Daníel Eðvaldsson 3/6/20

Aldrei hef ég fengið jafn mikið lófatak og fagnaðarlæti, og það fyrir að tala dönsku!

Fjölmenn sendinefnd RT 130 frá Frederiksborg tók höfðinglega á móti mér á Kastrup og fyrr en varði flugum við eftir dönskum þjóðvegum, á nokkrum reffilegum skutbílum, með repjuengin í fagurgulum blóma á báðar hendur. Í mínum bíl voru tveir duglegir teiblarar á öðru ári í RT 130, ungir fjölskyldumenn, sem fræddu mig um danskar RT hefðir, hetju-teiblara með 1000% mætingu, Buffalo hefðir sem ég hafði ekki heyr af áður og fleira skemmtilegt. Svendborg er á Fjóni, um tveggja tíma akstur frá Köben svo föruneytið ákvað að ægja í Nyborg, handan Stórabeltisbrúarinnar. Eins og góðu ævintýri sæmir „villtumst“ við smá þegar leiðsögukerfið sendi okkur eftir þröngum skógarstígum og sveitavegum sem liðuðust um lítil þorp og hlaðvarpa hrörlegra sveitabæja seinasta spölinn okkar til Svendborg. Danmörk hefur alltaf verið í svo mikilli hraðferð hjá mér að þessir útúrdúrar féllu vel í kramið.

Það er kominn tími til, hugsaði ég. Tækifærin koma ekki á meira glansandi silfurfati en þetta.

Það var hrollkalt kvöld í mars og skafrenningurinn lék um illa klædda fætur túrista í miðbæ Reykjavíkur, þegar Áttumenn sátu í vellystingum á Brass, á A fundi. Tveir félagar mínir tilkynntu með trega að þeir gætu ekki nýtt sér vinninginn í ferðahappdrættinu á AGM í Danmörku. Synd og skömm, hugsuðu flestir. Kannski var það lungamjúka nautasteikin eða flauelsmjúki porterinn, en blik kviknaði í augum mér; ef ekki þeir þá hví ekki ég? Áður nýr dagur reis hafði ég reiknað dæmið og sá að það ætti að ganga upp. Hjólin fóru að snúast hratt upp úr þessu, samþykki frá Áttumönnum fengið til að grípa gæsina og Georg Fannar IRO kominn í málið. Þar sem ég var búinn að vera í RTÍ minna en þrjú ár smellti háttvirtur IRO einnig á mig ferðastyrk sem lá á glámbekk – bara til að fægja silfurfatið enn betur.

Þetta var fyrsta alþjóðateiblið mitt og allt í seinna fallinu. Að finna ferðafélaga var langsótt. Reyndari félagar í Áttunni og IRO settu mig inn í hvernig þetta gengur allt fyrir sig, en svo var bara að hoppa út í djúpu laugina því enginn var ferðafélaginn. Það kemur víst ekki að sök þegar maður er í Round Table.

Kvöldið fyrir flug tístir síminn – „Hej Ragner. Har du styr på dit lift i morgen? Yit Frederik Rt 130“. Nokkrum dögum áður hafði ég smellt póst á AGM Facebook síðuna um hvort einhver vildi vera samfó frá Köben til Svendborg og fengið jafn mikla svörun og Quasimodo á Tinder. Fyrir tilviljun hafði hann rekist á póstinn neðarlega á síðunni og datt í hug að heyra í mér. Þarna var á ferðinni einn af 130 mönnum Dana. Þeir áttu eftir að reynast mér sem minn eigin danski klúbbur á meðan á ferðinni stóð.

Þegar í Svendborg var komið þótti ljóst að við vorum langt í frá þeir fyrstu á staðinn. Glaðlegir menn í alls kyns sjóarabúningum gengu reifir um götur eða sátu ligeglad með rafgula drykki í hönd og biðu þess að klukkan slægi sex. Hotel Svendborg var undirlagt, sjóarar í hverju horni, og við skyldum ekki vera þeirra eftirbátar. Það er takmarkað hvað hægt er að troða í handfarangur svo skipstjórahúfa og pípa úr plasti var lendingin fyrir mig. Það hvarflaði að mér þegar í búninginn var komið að ég ætti kannski framtíðina fyrir mér í brúnni, ef ekki nema fyrir útlitið. Vinir mínir frá Frederiksborg sáu um að kynna mig fyrir hinum og þessum af mismunandi tign og þótti mönnum mikið gaman að fá frænda norðan úr hafi í heimsókn. Það hótaði rigningu svo drykkir voru kláraðir og glæsilegur hópur manna hélt af stað á sjóaraball í gamalli skipasmíðastöð, niðri við höfn. Mikið var lagt í þessa skemmtun og voru plötusnúðar, matarvagnar, drykkjarbásar og setustofur úti og inni í tjöldum, en inni í stóra húsinu voru langborð í hundraðametra tali og öll þétt setin þegar leið á skemmtunina. Þar var líka tónlist og skemmtiatriði, dansatriði og almenn gleði. Þið verðið bara að spyrja um smáatriðin við næsta tækifæri. Undir lok kvöldsins, eftir gríðarlegt teibl fór ég að fá spurningar sem ekki höfðu komið áður. Ertu í landsstjórn? Ertu formaður þíns klúbbs? Nei! Hvað er þá með þessa keðju? Hafði þá hálsbandið með nafnspjaldinu safnað svo mörgum nælum að í rökkri næturinnar minnti hún ískyggilega á fátæklega formannskeðju. Næturlíf Svendborgar var skoðað og mikið rætt um tilgang lífsins, tilgang teiblara, vinskap lofað og nælur skiptu um eigendur. Allir vildu Lilju kveðið hafa og allir vildu til Íslands komið hafa. Ef krónan hættir styrkjast og allir halda sín loforð má búast við innrás Dana á næstu árum.

Fundardagur var runninn og mishvíldir menn röltu niður í skipasmíðastöðina. Hamagangur og læti voru þegar ég lét sjá mig. Frederiksborgarmenn veifuðu mig til sín og lóðsuðu mig í gegnum fundarhöldin og fengu aðstoð mína við að passa upp á að formaður þeirra myndi ekki ofþorna þar sem hann sat á aðalfundarsvæðinu og mátti sig hvergi hreyfa vegna mikilvægra formannserinda.

Sólin var hlý og góð og laðaði næpuhvíta Íslendinginn. Fleiri alþjóðlegir gestir höfðu fengið sömu hugmynd. Svíar, Finnar, Frakkar og Indverji – og einn Íslendingur sem minnti á endurskinsmerki, sátu í sólinni. Það var allt rólegra þennan daginn, engum lá á. Við biðum eftir að fundarhöldum lyki, en þá kæmi að okkur að býtta á fánum. Símar píptu og alþjóðasamfélagið í Svendborg stóð upp sem ein heild. Bobby IRO hafði óskað eftir nærveru okkar. Þar sem ég stóð með flösku af íslenskum snafs í annarri og Áttufána í hinni hélt fundarstjóri stutta tölu sem ég skildi lítið í, en botnaði hana með „so, our international guest, if you would like to join me on stage“. Handaband og knús ásamt því að skiptast á fánum og gjöfum átti ekki að vera svo erfitt, jafnvel þó einhver hundruð dana biðu með öndina í hálsinum. Hljóðneminn var skyndilega kominn í höndina á mér. „If you would like to say a few words…“. Kynningarhringur dauðans!

„Hej! Jeg hedder Ragnar og jeg kommer frå Island!“ Aldrei hef ég fengið jafn mikið lófatak og fagnaðarlæti, og það fyrir að tala dönsku! Restin af stuttri þakkartölu var reyndar á ensku en það skipti engu. Heldur ekki að fánaskiptin væru ekki fyrr en eftir hálftíma og að þetta hafi bara verið ætlað þeim sem voru vanir því í sínu heimalandi að gestir þökkuðu fyrir sig á landsfundum. Fánaskiptin fóru fram með sóma og íslenskir teiblarar sem hinir dönsku IRO, forseti og fráfarandi forseti þekktu til voru mærðir í bak og fyrir.

Að loknum fundi var haldið á Höje Böge Open Air tónlistarhátíðina þar sem dönsku teiblararnir buðu upp á mat og góða stemningu á sérstöku VIP svæði. Veðrið lék við okkur og ekki laust við að smá roði væri kominn í kynnar þegar kvölda tók. Hver teiblarinn á fætur öðrum kynnti mig fyrir öðrum teiblurum og öllum þótti jafn undarlega skemmtilegt að sjá stakan Íslending á AGM í Svendborg, af öllum stöðum. Mér þótti meira til um að þarna var hress hópur grænlenskra teiblara sem lét sig ekki vanta á eigin landsfund þó heilt haf skyldi þá frá félögum sínum í Danmörku.

Á meðan Kim Larsen ábreiðuband fór vel með lög meistarans, hneigði sólin sig í síðasta sinn fyrir mér í Danaveldi þetta skiptið. Nóg var af fólkinu, og blönduðst teiblarar og heimamenn saman á leið niður í miðbæ að fá sér drykk fyrir svefninn. Fólk fór mjög seint að sofa. Ekki var svo að heyra að íbúum þætti mikið til bæjarins koma, þetta væri bara meðalbær á Fjóni. Ég var hins vegar heillaður af hafnarlífinu, fallegum og reisulegum íbúðarhúsum í gamla bænum og gestrisni allra sem við mættum.

RT 130 menn luku heimsókn minni eins og þeir hófu hana, og tóku ekki í mál annað en að ég fengi far með þeim til baka. Löng bið á Kastrup fyrir síðdegisflugið heim gaf mér nægan tíma til að rifja upp seinustu tvo daga, kíkja á nælur og peninga og svara og senda vinabeiðnir á Facebook. Þreyttir Finnar heilsuðu mér þar sem þeir sátu spenntir yfir bronsleik Rússa og Tékka í heimsmeistarakeppninni í hokkí. Þeir tóku í sama streng að Danir eru höfðingjar heim að sækja.

Þessi ferð opnaði alþjóðastarfið fyrir mér, gaf mér mynd af því hvernig það getur verið og sýndi mér hvað sterkt tengslanet getur gefið manni. Allt gengur upp, einhvern vegin.

Næsti landsfundur RT Denmark er í Óðinsvéum og verður hann haldið í samstarfi við LC þar í landi. Fátt er meira viðeigandi fyrir þá staðsetningu en víkingaþemað sem þau hafa valið, og fátt væri meira viðeigandi en að hafa vænan slatta af íslenskum RT og LC víkingum til að fullkomna þemað. Kynningarmyndband og gististaði má finna á www.lm2020.dk.

Ég var varaður við áður en ég sótti landsfundinn í Svendborg að ef ég byrjaði í alþjóðastarfinu þá væri ekki aftur snúið. Svo mikið er rétt.

Ragnar Þórðarson – RT8 Reykjavík

Daníel Eðvaldsson 9/18/18 Daníel Eðvaldsson 9/18/18

Euro5 í Bournemouth

Það sem kom því á óvart var að á borðunum var búið að koma fyrir pokum með pappírskúlum og pappírshólkum sem gestir áttu að nota til að skjóta í allar áttir. Það leið ekki langur tími þangað til fyrstu kúlurnar flugu um salinn og lét íslenski hópurinn sig ekki vanta í þeim bardaga. Eflaust rann þá upp fyrir þeim sem sáu um skipulagningu á kvöldinu að ekki væri sniðugt að setja íslendinga í svona aðstæður því okkar borð skaut linnulaust um allan salinn og var farið í leiðangur um salinn til að týna upp ný skotfæri sem dreifðust um um salinn.

Á kuldarlegum sunnlenskum sumarmorgni í júní mættu þrír galvaskir ferðalangar upp í Leifstöð klárir að stíga upp í flugvél sem fljúga átti til Bretlands þar sem Euromeeting fimmuklúbba var haldið þetta árið, þ.e. í Bournemouth.

Við komuna á Heathrow beið okkur langferðabifreið sem átti eftir að burra um þjóðvegi, stræti og torg í hinni sívinsælu breska sveitasælu sem margir sækjast í. Fyrir okkur sem þarna sátum gafst þarna gott tækifæri til að hlaða batteríin. Strumparútan, sem tók svo við okkur við komuna tilBournemouth og flutti okkur upp á hótel, bar þess merki að dagana áður hafði hún ferðast um nærliggjandi svæði í hinum margrómaða Pre-Tour. Þegar dyrnar á rútunni opnuðust mátti sjá og finna að hér hafði verið fjör. Snöpp og myndir sýndu það sömuleiðis vel að íslenski hópurinn sem mætti á undan okkur hafði haldið uppi verulega fjöri en hópurinn m.a. heimsótti Stonehenge og svo mekka Round Table þar sem hin viðfræga hringborðstafla Arthúrs hangir.

Fyrir aðila sem sækir sinn fyrsta erlenda fund að þessari stærðargráðu var þetta nokkuð viðbrigði að ganga inn í hóp erlendra teiblara sem maður hafði aldrei áður hitt áður, en það sem kom þó mest á óvart var að manni leið eins og þetta væru bestu vinir mínir og félagar og búinn að þekkja þá þó nokkuð lengi. Faðmlög, handabönd, hlátur og brosandi andlit. Nánast eins og vera mættur á ættarmót.

Bournemouth hópurinn sem hafði það verkefni að hýsa þennan hitting stóð sig ótrúlega vel og skemmtu sér allir ótrúlega vel. Þar sem ekki var hægt að bjóða í heimapartý var efsta hæðin á næsta hóteli tekið á leigu þar sem gestum var boðið upp á veitingar í fjótandi og föstu formi. Daginn eftir hafði hópurinn skipulagt til Poole þar sem farið var um borð í bát sem hélt út úr höfninni, framhjá Brownsea eyju og meðfram hvítu klettana áður en farið var haldið aftur til hafnar þar sem snæddur var ekta enskur hádegismatur, fiskur og franskar.

Þvílíkt lostæti sem dróg athygli nokkra máva og áttu nokkrir fótum fjör að launa fyrir ágengi þeirra.

Eftir að hafa klárað hádegismatinn og náð smá afslöppun við sjávarsíðuna var haldið á breskt brugghús. Því miður kom svo í ljós að þetta brugghús var í raun ekki enn í fullum rekstri eftir að hafa verið selt og keypt af nýjum eigendum. Var því ekki mikið að sjá en þó var sá bjór sem var þó til staðar og boðið upp á ekki beint að heilla gesti; enda Bretar því miður þekktir fyrir einstaklega sérkennilega bjóra miðað við okkar staðla. Um kvöldið var svo boðið í grill við höfnina í Bournemouth þar sem löndin voru með skemmtiatriði. Íslendingarnir gjörsamega trylltu liðinn en það var enginn annar en Ísrael sem á endanum stal senunni með dans í þröngum líkamsræktarbuxum.

Fundurinn sjálfur var haldinn í húsnæði Frímúrara þar sem farið var yfir hefðbundin mál. Löndin kynntu hvað þau hefðu verið búið að gera og var boðið upp á ýmsar veitingar eins og snígla og snafsa frá viðkomandi löndum. Þegar röðin kom að Íslandi að kynna sitt starf var nokkuð ljóst að RT-5 Akureyri hefur haft nokkra sérstöðu meðal aðra fimmuklúbba. Við vorum nokkuð fjölmennur hópur miðað við aðra klúbba, vorum með mjög virkt starf og mikill samvinna. Þetta sýndi sig vel á fundinum því við vorum þó nokkuð margir þarna, m.a. hlutum viðurkenningu fyrir lengsta ferðalag miðað við fjölda og fjarlægð. Eftir kynninguna var Auðunn okkar Níelsson fyrrverandi formaður spurður bak og fyrir um starfið og svaraði því að mestu snilld.

Milli fundar og galakvölds gafst tækifæri til að leika sér smá og njóta bæjarinns. Íslenski hópurinn auðvitað nýtti sér tækifærið og fann sér kokteilbar þar sem var tilboð á barnum, tveir drykkir á verði eins. Sátum við þar nánast fram á síðustu stundu áður en við þurftum að mæta í fordrykk fyrir gala kvöldið. Ekki grín því skv klukku átti fordrykkur að byrja 15 mín síðar og átti eftir að sturta og klæða sig í sparifötin.

Galakvöldið var nokkuð hefbundið. Þar sem um afmæli var að ræða var mikið um eldra fólk mjög vel klætt og ótrúlega breskir eins og gefa skylja. Það sem kom því á óvart var að á borðunum var búið að koma fyrir pokum með pappírskúlum og pappírshólkum sem gestir áttu að nota til að skjóta í allar áttir. Það leið ekki langur tími þangað til fyrstu kúlurnar flugu um salinn og lét íslenski hópurinn sig ekki vanta í þeim bardaga. Eflaust rann þá upp fyrir þeim sem sáu um skipulagningu á kvöldinu að ekki væri sniðugt að setja íslendinga í svona aðstæður því okkar borð skaut linnulaust um allan salinn og var farið í leiðangur um salinn til að týna upp ný skotfæri sem dreifðust um um salinn. Þegar ein slík kúla hitti eldri hjón í andlitið bjúggumst við nú að dagar okkar væru taldir, en ótrúlegt nokk sneru hjónin sér við og skutu sjálf tilbaka með bros á vör. Reyndar í aðra átt því þau líklegast grunuðu ekki að þægu og stilltu Íslendingarnir gerðu svona lagað. Galakvöldið fór að öðru leyti nokkuð friðsamlega fram og ríkti mikil gleði á dansgólfinu eftir að matnum lauk með frábærri hljómsveit.

Næsti evrópuhittingur fimmuklúbba verður á næsta ári haldin í Nice, Frakklandi og þar eftir á Kýpur. Það er því nokkuð spennandi hittingar framundan hjá fimmunum og er nokkuð klárt mál að eftir að hafa upplifað sinn fyrsta evrópuhittingin að undirritaður lætur sig ekki vanta á næstu hittinga. Það er nokkuð rétt þegar sagt er að maður hefur ekki upplifað Round Table fyrr en maður fer að ferðast og kynnast erlendum teiblurum og klúbbum. Klúbbastarfið er frábært, landsstarfið er snilld en erlenda starfið er algjör geggjun.

Daníel Sigurður Eðvaldsson
Ritstjóri RTÍ og IRO RT-5

Daníel Eðvaldsson 8/14/18 Daníel Eðvaldsson 8/14/18

AGM Danmörk; ferð frábæra minninga, þynnku og skaðbrenndra skalla

Tveir frá RT-5 og einn frá RT-16 fóru á AGM í pálmastrandbænum Frederikshavn í Danmörku í maí síðastliðnum. Þá má með sanni segja að okkur hafi liðið eins og við værum komnir á suðrænar slóðir, umkringdir pálmatrjám og í miðri hitabylgju uppá 25°C. Þetta var ferð frábærra minninga, þynnku og skaðbrenndra skalla.

Sælir félagar, þrír hressir teiblarar, tveir frá RT-5 og einn frá RT-16 fóru á AGM í pálmastrandbænum Frederikshavn í Danmörku í maí síðastliðnum. Þá má með sanni segja að okkur hafi liðið eins og við værum komnir á suðrænar slóðir, umkringdir pálmatrjám og í miðri hitabylgju uppá 25°C. Þetta var ferð frábærra minninga, þynnku og skaðbrenndra skalla.

Ég heiti Axel og er búinn að vera meðlimur í Round Table 5 síðan í desember 2017.

Í mínu fyrsta teibli þá útskýrði einn félaginn, Jón Ísleifsson, fyrir mér uppbyggingu Round Table starfsins. Hvernig það skiptist upp í klúbbastarf, landsstarf og alþjóðlegt starf. Hann sagði mér að hann hafi hitt marga teiblara í gegnum alþjóðlega starfið sem margir hverjir hafi sagt það sama; „ég vildi að ég hefði byrjað að ferðast fyrr“. Þessi orð tók ég til mín og ákvað að ég skildi fara all in frá fyrsta degi. Umfram starfið í mínum eigin klúbbi þá hef ég mætt á fundi hjá RT-7, á fulltrúaráðsfund, árshátíð, sumarútilegu og nú AGM í Danmörku.

Þetta var minn fyrsti alþjóðlegi viðburður af mörgum. En jafnframt var þetta síðasta embættisferð góðvinar míns Jóns Ísleifssonar, fráfarandi IRO hreyfingarinnar. Þrátt fyrir að hafa tjáð mér að hann væri hættur að ferðast í bili þá grunar mig að við eigum eftir að ferðast aftur saman á komandi árum.

Við mættum allir á fimmtudeginum á Scandic Hotel The Reef þar sem að við hittum góðvini okkar, þá Alexander Thue og Christoph von Maltzahn, sem heimsóttu okkur einmitt á árshátíð RTÍ helgina áður. Við skelltum í okkur nokkrum G&T og síðan skelltum við okkur í alvöru sundlaugarpartí þar sem gleðin tók öll völd.

Á föstudeginum fórum við í pre-tour, sem var skoðunarferð um Frederikshavn. Við byrjuðum á því að skoða Krudttårnet (byssupúðurturninn) sem er fallbyssuturn byggður á árunum 1686-1690. Þar næst var ferðinni heitið í Bangsbo Fort þar sem er að finna sprengjuskýli byggð af Þjóðverjum í seinni heimsstyröldinni. Síðasti stoppustaðurinn var gróðurhús þar sem kommúnan í Frederikshavn geymir öll pálmatréin yfir vetrarmánuðina. Starfsmenn kommúnunar voru að undirbúa sig í að planta þeim á ströndinni fyrir sumarið.

Á föstudagskvöldinu var svo komið að heimapartíum með Hawaii ívafi. Okkur Íslendingunum var öllum skipt upp í sitthvor partíin. Ég skemmti mér feykivel í mínu partíi og kynntist fólki sem ég á svo sannarlega eftir að halda sambandi við. Eftir góðan mat og nokkra bjóra þá var stillt upp í bearpong og þar sem að engar borðtenniskúlur voru til staðar þá bjuggum við til bolta úr álpappír. Það svínvirkaði og voru margir orðnir vel hressir þegar að loks var haldið á ball. Eftir heimapartíið þá héldum við í Arena Nord þar sem hljómsveitin Tennis spilaði langt fram eftir nóttu. Feykiskemmtilegt band og var mikið dansað og teiblað. Þeir allra hörðustu enduðu svo á klúbbarölti fram eftir morgni.

Á laugardeginum var svo slappað af og þess notið í botn að vera í sólinni og menn voru ekkert að stressa sig yfir fundarhöldum hjá dönunum. Um kvöldið var svo haldið á galakvöldverð í Arena Nord þar ekkert var til sparað til að gera þetta sem glæsilegast. Góður matur og frábær félagsskapur. Eftir nokkrar myndartökur og vel valin spor á dansgólfinu þá hélt ég heim á hotel þar sem við Christoph von Maltzahn náðum að horfa á úrslit Eurovision. Keppni um last man standing þurfti að bíða betri tíma þar sem ferðinni var heitið til Kaupmannahafnar snemma morgunin eftir.

Þessi ferð var frábær í alla staði og ég mæli eindregið með því við alla nýja teiblara að nýta þau tækifæri sem standa þeim til boða og stökkva sem fyrst í heimsókn á AGM á norðurlöndunum til að fá tilfinningu fyrir erlenda starfinu. Ég er hæstánægður með þessa ferð og stefni á að vera virkur í RT ferðalögum á komandi árum.

Kveðja,
Axel RT5

Daníel Eðvaldsson 8/7/18 Daníel Eðvaldsson 8/7/18

RT-1 fyrstir og fremstir í Helsinki sumarið 2018

Dagana 24. til 27. maí sl. hittust Ásar víðsvegar að úr Evrópu í Helsinki þar sem var haldin samkoma þeirra fyrstu og fremstu. Það voru 8 félagar skráðir frá RT-1 Reykjavík en þar af voru 5 að fara á sitt fyrsta númeramót. Á fundinum voru saman komnir saman um 110 teiblarar frá um 15 löndum utan heimamönnum. Við fórum tveir félagar degi á undan út til að hita okkur upp. Við hittum bæði aðra teiblara sem voru komnir á svæðið á undan en einnig heimamenn.

Herlegheitin byrjuðu svo á fimmtudeginum. Restin af íslenska hópnum mætti á svæðið um miðjan dag. Dagskráin hófst á kvöldverði en fór hópurinn út að borða saman á veitingastað sem kallast The Cock. Eftir matinn um kvöldið var ferðinni heitið á skemmtilegan næturklúbb Kaarle XII sem var á nokkrum hæðum og valdi maður hæð eftir því hvernig tónlist maður vildi hlusta á. Staðurinn er gömul höll og mjög flottur. Eins og þið vitið kæru bræður eru íslenski ásar ekki þekktir fyrir annað en að fara mjög seint að sofa og djamma fram undir morgun og eru evrópskir ásar ekki miklir eftirbátar okkar.

Dagurinn var tekinn snemma á föstudeginum, sumir lögðu sig í ca. 40 min um morgunin áður en dagskráin átti að hefjast. Heitt var í Helsinki þessa helgi og var hitinn um 25°C allan tíman. Á föstudags morgninum voru saman komin rúmlega 100 þreyttir og þunnir menn (og nokkrar konur) í steikjandi hita á tröppunum fyrir framan hótelið. Okkur Íslendingunum fannst menn og konur hálf slöpp og ákváðum að bjóða liðinu upp á einn kaldan til að hressa fólk aðeins við enda klukkan að verða 10:00 og allir full rólegir ennþá, en þetta var hluti af kosningabaráttu okkar við að halda fundinn árið 2020. Gestgjafarnir voru búnir að bóka fyrir hópinn alvöru finnskt gufubað á stað sem heitir Löyly og átti baðið að hjálpa til við að laga heilsu manna með því að svitna út þynnkunni og gera þá tilbúna í áframhaldandi fjör.

Eftir gufuna var ferðinni heitið á listasafn (eða ég held það, undirritaður ákvað að fara upp á hótel og safna smá orku fyrir kvöldið). Á föstudags kvöldinu voru heimapartý. Þetta var að mínu mati einhver skemmtilegasti og besti tími helgarinnar. Hver heimamaður bauð í partý og mat heim til sín. Í flestum tilfellum voru ekki fleiri en 2 frá hverju landi í hverju partýi sem hjálpaði mikið til við að hnoða hópinn saman og kynnast mönnum betur, en þegar allur hópurinn er saman kominn. Gestgjafinn minn fékk félaga sinn sem er trúbador til að koma og spila fyrir okkur, sem var hreint út sagt geggjað en gaurinn spilaði í um klukkutíma.

Um kvöldið hittust svo öll partýin á næturklúbb sem var opinn fram eftir morgni og var mikið fjör. Einn af okkur tók plötusnúðinn hálstaki og neitaði að sleppa honum nema hann myndi spila Reykjavík með Emmsé Gauta. Þakið ætlaði af pleisinu og RT-1 Reykjavík átti staðinn á meðan. Geggjað móment.

Á laugardeginum var svo komið að AGM fundinum sjálfum hann var haldinn á Royal Crowne Plaza. Þar var kosið um hvar halda ætti fundinn árið 2020, við vorum með í kosninga baráttunni ásamt; Tallin, Bergen, París og Barsov. Tallin bar sigur úr bítum enda erfitt að keppa við verðin á áfenginu og öðru þar. Eftir fundinn var Banner lunch sem var haldinn á sama stað og sumir voru orðnir þreyttir og þurfti að fara með þá upp á hótelið til að láta þá hvíla sig fyrir gala kvöldið.

Um kvöldið var gala sem var haldinn á stað sem heitir Bankinn eða The bank. Þar voru haldnar tölur og skemmtiatriði, allt settlegt og flott. Eftir að þeim atburði lauk var haldið á enn einn skemmtistaðinn að nafni Teatteri þar sem menn eyddu síðustu stundunum saman og skemmtu sér vel.

Þessi ferð var heilt yfir frábær og þessi félagsskapur sem við tilheyrum gerir það að verkum að hún var það. Við erum allir ólíkir og komum úr ólíkum áttum en tilheyrum samt allir Round Table. Öllum er tekið með opnum örmum og við lifum í bræðralagi. Eftir að ég kom heim úr ferðinni þá sá ég mynd á Facebook síðunni okkar sem súmmerar þetta ansi vel upp sem hinn mikli teiblari Þórhallur póstaði á síðuna. Tengsla netið mitt hefur stækkað gríðarlega og ég hef eignast vini út um alla Evrópu eftir þessa ferð.

Nú fyrir skemmstu var einn sem ég kynntist í Helsinki staddur hér á landi í heimsókn hjá einum í klúbbnum mínum. Við fórum út að borða saman og rifjuðum upp þessa frábæru daga sem við áttum saman í Helsinki og ræddum um hversu gaman það verður hjá okkur á næsta ári á Euroone á Kýpur! Skráningin er byrjuð og ég er nú þegar búinn að skrá mig í þá ferð. Hlakka mikið til að styrkja vinskapinn við þá sem ég kynntist í Helsinki og eignast fleiri nýja vini í leiðinni.

Ég hvet alla sem ekki hafa farið í svona ferðir að prófa erlenda starfið. Svona ferð erlendis tekur þennan félagskap upp á allt annað „level“.

Jón M. Bergsson RT-1
Fyrstir og fremstir.

Daníel Eðvaldsson 9/12/17 Daníel Eðvaldsson 9/12/17

Ferðasaga RT-10 á Eruromeeting til Thun Sviss

Á lestarstöðinni í Thun tók á móti okkur góðvinur okkar frá Euromeeting í Keflavík, Thomas Zulauf. Þó Thomas hefði ekki hitta alla í hópnum áður þekkti hann alla með nafni. Eða allavega eins og hann hélt að það hljómaði. Thomas sá til þess að láta skutla okkur á hótelið okkar sem við yrðum á fyrstu nóttina. Delta Park hét það hótel en það var með glæsilegra móti og með stórkostlegu útsýni út á Lake Tune. Thomas, Benno Wyss, Omar Lüthi tíumenn komu þangað ásamt eiginkonum og áttu góða stund með okkur fram á kvöld.

Þann 6. júní kl. 04:40 hittist hittist hópur manna og kvenna í Flugstöð Leifs Eiríkssonar. Öll áttum við flug til Zurich en við vorum að fara á Euromeeting RT-10 sem var haldið í bæjunum Tune og Spiez. Í hópnum voru 14 manns, 8 teiblarar og 6 eiginkonur og kærustur.

Flugið til Sviss gekk vel fyrir flesta… Hafsteinn var eitthvað slappur eða eiginlega bara fárveikur. Fékk bara að sitja nálægt klósettinu og þá gekk bara allt vel.

Þegar komið var til Zurich tók við tveggja tíma lestarferð til Thun. Fyrir okkur sem vorum að ferðast með lest í fyrsta skipti var þetta mikil upplifun og hefur heimamönnum örugglega þótt þetta fólk eitthvað undarlegt þar sem það skælbrosti allan hringinn og lá úti í glugga að skoða það sem fyrir augu brá.

Rétt fyrir hádegi miðvikudaginn 7. júní vorum við öll samankomin í anddyri hótelsins en við vorum að fara í preetor. Þetta hét Alpa Preetour og þær upplýsingar sem við höfðum voru að gista ætti í fjallakofa fjarri nútímaþægindum og að taka ætti með hlý föt. Í Thun var glampandi sól og 20 stiga hiti, þannig að sumir hverjir ákváðu sennilega væri þetta bara einhver della í heimamönnum sem þekktu greinilega ekki ferska suðurnesjavinda. Farið var á tveimur sendiferðabílum og heimamenn óku. Ekið var út í sveit og upp í fjöllin. Við hverja beygju og í hvert skipti sem ekið var yfir nýja hæð stóðum við flatlendingarnir á öndinni. Útsýnið var alveg hreint lygilegt. Á miðri leið inni í skógi var stoppað við göngu-hengibrú. Þarna hlakkaði í sumum, sérstaklega þar sem í hópnum voru sérstaklega lofthræddir einstaklingar. Allir gengu þó yfir og til baka, sumir stjarfari en aðrir.

Frá brúnni var enn haldið áfram og ekki stoppað fyrr en við bóndabæ sem var í 1700 metra hæð yfir sjávarmáli. Þessi bær átti að verða svefnstaðurinn okkar. Allt í kring voru himinhá fjöll, grösugar brekkur, tré, geitur og kýr með risa bjöllur um hálsinn. Þetta var svokallaður sumarbóndabær, á vorin þegar snjóa fer að létta smala bændurnir öllum sínum búfénaði upp í fjöllin. Að vera uppi í þunna loftinu gerir þær hraustari. Vegna skorts á samgöngum er mjólkin nýtt til ostagerðar enda Sviss þekkt fyrir ostagerð.

Þarna var farið í Alpagolf. Það fór þannig fram að við þurftum að ganga lengst upp í fjall og slá kúlu niður eftir og það átti að hitta staura sem voru á leiðinni. Ekki leið á löngu áður en tíumenn fundu sig knúna til þess að fara úr að ofan og golfið leystist upp í eitthvað allt annað. Í Ölpunum vaxa brenninetlur. Það vissum við ekki. Einhverjum þótti sniðugt að renna sér niður grösuga brekku á bossanum, því hefði sennilega verið best að sleppa.

Um kvöldið var svo haldin grillveisla undir berum Alpa himni. Þeir sem ekki höfðu trú á því að það þyrfti að taka með hlý föt fóru mjög fljótlega að sjá eftir þeirri ákvörðun.

Eftir góðan nætursvefn á sameiginlegu svefnlofti þar sem annar eins hrotukór hefur örugglega aldrei hljómað, var farið að huga að því að skrölta til byggða.

Þegar komið var þangað var förinni heitið til Spiez en ekki Thun. Bruno Affentranger RT-10 Thune er hótelstjóri á glæsilegu hotel Belvadere. Þar var hann búinn að taka frá næstum allt hótelið fyrir okkur og Euromeeting. Á sama tíma voru aðrir þátttakendur einnig að tínast inn. Bretar, Finnar, Frakkar, Belgar, Austurríkismenn, Svíar og aðrir Svisslendingar.

Um kvöldið var grillað og haldið smá „get togather“ Þarna hófst teiblið fyrir alvöru og voru menn að lengst fram á nótt.

Of snemma á föstudagsmorgni var öllum hópnum smalað niður að vatninu en nú var blásið til mikillar keppni. Skipt var í nokkur lið sem áttu að keppa í ýmsum þrautum. Róa á standup paddleboard, mini golf, sand bolta og ýmsu öðru. Þetta var allt saman hin mesta skemmtun og mjög gaman að sjá samheldnina og keppnisskapið í hverju liði.

Það sem eftir lifði dagsins fór svo að mestu í að undirbúa kvöldið en þá átti að vera Nations Night. Frá okkar ástkæra og ylhýra komum við með sviðakjamma, sviðasultu, harðfisk, lakkrís, Ópal, Tópas og Brennivín.

Viðburðurinn fór fram í gömlum kastala sem ég kann því miður ekki söguna af, en það er alveg örugglega eitthvað stórmerkilegt. Allir klúbbar höfðu komið með það besta frá sínu heimalandi ásamt því að klæðast þjóðbúningum. Finnar voru td. með sinn ágæta drykk Salmiakki Koskenkorva. Svíar komu með reykt elgshjörtu, Austurríkismenn með Stroh og svo mætti lengi telja.

Þegar leið á kvöldið var farið aftur á hótelið og nú fékk restin af Evrópu loksins að kynnast alvöru íslensku bófarappi, sem og lauslega var farið yfir hugtakið „úraðofan“ Bara svona rétt til að menn væru með á hreinu hvernig menn rúlla á klakanum.

Á laugardeginum fóru allir með strætó niður í miðbæ Thun og local tíumenn fræddu okkur um sögu héraðsins og sögu Sviss. Merkilegt að sjá hvernig staðan var á miðöldum á þessu svæði, fólk bjó í köstulum, steinhúsum og fínerí. Á sama tíma og Íslendingar bjuggu nánast í holum í jörðinni. Túrinn endaði svo á bátsferð um vatnið sem bæirnir liggja við. Báturinn er frekar stór vatnastrætó sem kemur við á mögum stöðum.

Á laugardagskvöldinu var svo komið „the main event“ Galadinner á hotel Belvadere. Það var fjögurra rétta glæsilegur matseðill.

Strax á eftir aðalréttinum var komið að hverri þjóð að vera með skemmtiatriði. Það sem Svisslendingar vildu að yrði þema atriðanna var að menn áttu að reyna að fanga anda Sviss. Af nægu var að taka. Svíar tóku m.a. Eurovision lag og Austurríkismenn gerðu grín að bankaleynd. Keflvíkingar tóku hinsvegar fyrir allt það helsta sem við höfðum upplifað í landinu… eða svona einhverja útgáfu af því. Úr varð leikþáttur þar sem Bjarni Páll var sögumaður og sagði sögu á þýsk-ensk-dönsku. Aðrir léku með. Sagan gerðist í ölpunum og Heiða og afi hennar eru aðalpersónurnar ásamt óvæntu tvisti með William Tell, smjörstrokk og LSD.

Gaman að segja frá því; Að sjálfsögðu nældum við okkur í bikar. Það var nú reyndar bölvað rassgat að vinna þennan bikar. Þetta var ferðabikarinn og hann var HUGE, 15 kg og 70 cm á hæð. Gaman að ferðast með hann. Við skiljum hann sennilega eftir heima á næsta Euromeeting og vinnum hann bara aftur og aftur og aftur… Svona RT-10 style

Að þessu öllu loknu hófst enn eitt frábært teiblið. Það var mættur svissneskur DJ sem reyndi að trylla lýðinn. En það var ekki fyrr en Keflvíkingarnir fóru að segja honum fyrir verkum sem stuðið byrjaði fyrir alvöru. Kvöldið var alveg ótrúlega skemmtilegt og djammaði fólk fram á rauða nótt.

Á sunnudeginum var komið að kveðjustund fyrir flesta. Við vorum á leiðinni til Zurich til að eyða seinustu nóttinni okkar. Það var með trega sem við skildum við bæði gamla og nýja vini. Allir voru frekar mjúkir yfir þessu öllu saman.

Við tókum lestina til Zurich þar sem við ráfuðum um götur og sumir versluðu sér svissneska hnífa… ég meina „when in Swiss“… Tókum góðan rólegan kvöldverð svona rétt í lokin.

Daginn eftir var komið að heimferð. Flugum með Icelandair til Sunny Kef, stóð reyndar Reykjavík á skiltinu, hvað er málið með það? Lentum í Kef.

Þó svo menn og konur væru nú búin að drekka nægju sína í Sviss pössuðu sig allir á að taka tollinn. Þó er hugsanlegt að enginn hafi haft lyst á Ópal og Tópas. Eftir að hafa endurheimt allar sínar töskur var kvatt enn á ný og allir héldu glaðir og sáttir til sinna heima.

Undirritaður byrjaði að sækja fundi hjá tínunni í október 2016, tekinn inn í desember 2016. Áður en ég byrjaði hafði ég bara aðeins heyrt af þessum félagsskap. Tók að sjálfsögðu þátt í AGM í Keflavík í vor. Þessi ferð til Sviss var mitt fyrsta alþjóðlega teibl. Og þetta var ótrúlegt. Ótrúlegt að hitta allt þetta fólk sem ég hafði aldrei hitt áður og það var eins og við værum búin að vera vinir alla tíð. Gaman að ræða við þau um þeirra klúbba, þeirra líf og fjölskyldur. Að fara þangað opnaði augu mín fyrir svo mörgu öðru sem ég hef bara aldrei pælt í áður. Ég get ekki beðið eftir því að fara á næsta RT viðburð sem ég kemst á, hvort sem það er hér heima eða erlendis. Næsti Euromeeting RT-10 verður og Brighton Englandi og ég ætla að fara, eftir það í Finnlandi og ég þangað og næsti… Því það er svo gaman að eiga vini, sérstaklega alþjóðlega vini.

Guðmundur Ragnar Magnússon RT-10 Keflavík

Daníel Eðvaldsson 8/29/17 Daníel Eðvaldsson 8/29/17

RT-11 í Amsterdam. Sportbíll og James Bond

Það var eldsnemma að morgni föstudagsins 3. júní 2017 sem tveir félagar úr RT-11 í Vestmannaeyjum lögðu af stað frá Hafnarfirði. Ferðinni var heitið til Keflavíkur og þaðan til Amsterdam. Raunar var það svo eldsnemma að bjórinn á „Loksins“ hefur verið betri!

Flugið út gekk áfallalaust fyrir sig, þó „budget“ áætlun félaganna hafi ekki leyft þeim að sitja saman heldur á sitthvorum stað í flugvélinni gerðu menn eins vel úr því og mögulegt var.

Þegar til Amsterdam var komið var haldið á bílaleiguna til að leysa út bílinn sem hafði verið pantaður mánuði fyrr. BMV skildi það vera, ekkert minna þegar átti að keyra um Þýskan autobahn. Þar tilkynnti okkur mjög þægilegur og hjálpsamur Hollendingur að því miður væru engir BMV bílar eftir hjá sér. Jafnvel þótt við hefðum pantað BMV, þá stæði í smáa letrinu: „or similar“. Nú var úr vöndu að ráða. Volvo eða Volkswagen. Ekki leist okkur á blikuna en hann bauð okkur að upgrad-a pöntunina og við ókum af stað á Audi TT – blægjubíl. Fullkominn bíll fyrir tvo Íslendinga til að spæna upp þýsku
hraðbrautirnar!

Og Audi-inn gat heldur betur spænt malbikið! Þegar inn í Þýskaland var komið var meðalhraðanum haldið í 150 – 160 km/klst, enda vegir þar í landi gerólíkir því sem við þekkjum hér á landi. Við komum inn í Osnabruck að verða 17:00 að staðartíma, tékkuðum okkur inn á hótelið, hittum hressa teiblara úr RT-11 í Noregi, skiluðum af okkur töskunum og héldum á hótelbarinn, þar sem fjölmargir þýskir teiblarar sátu og réðu ráðum sínum. Menn voru ákaflega vinalegir í garð þessara
tveggja félaga úr norðri og tóku okkur vel, spjölluðu við okkur og lýstu því hvað þeir væru ánægðir með að við værum mættir, heilir á höldnu eftir langt ferðalag.

Seinna um kvöldið var svo Welcome-party á skemmtistað bæjarins, Alando. Þar var mikið drukkið og spjallað, en þreyta eftir daginn sagði fljótt til sín. Því var ekki staldrað lengi við á þessum stórmerkilega bar, heldur héldum við fljótlega heim á hótel þar sem við söfnuðum kröftum um nóttina, fyrir átökin sem biðu daginn eftir.

Laugardaginn tókum við snemma, vorum komnir út af hóteli um 10 leytið og héldum í miðbæinn. Eftir að hafa þrætt nokkrar verslanir tókum við upp á því að þræða pöbbana. Niðurstaða þess rölts var að bjórinn er góður í Þýskalandi!

Um kvöldið var síðan komið að AGM, 750 manna árshátíð Round Table klúbba í Þýskalandi. Gríðarlega mikil stemning var á svæðinu og umgjörð þessarar árshátíðar var með eindæmum flott. Eftir að hefðbundinni skemmtun lauk tók við rölt okkar um salinn þar sem við buðum þýskum bræðrum okkar Opalskot og Brennivín. Sömuleiðis gáfum við RT klúbbnum í Osnabruck brennivínspela og staupglös sem þakklætisvott fyrir frábærlega heppnaða árshátíð. Um leið hvöttum við alla sem við töluðum við til þess að skrá sig og mæta á EMATM í Vestmannaeyjum, 6. júlí 2017. Mikil hamingja var með þetta uppátæki okkar og hvar sem við komum var okkur vel tekið.

Á dauða mínum átti ég von, en að hitta Roger Moore heitinn, sjálfan James Bond, átti ég ekki von á. Ég gekk rakleiðis til hans og spjölluðum við lengi saman. Í ljós kom að þetta var alls ekki njósnari hennar hátignar, heldur þýskur old-teiblari sem var svona sláandi líkur gamla Bond. Dæmi nú hver fyrir sig!

Eftir árshátíðina var síðan haldið í bæinn þar sem pöbbar staðarins voru teknir út nánar. Að lokum enduðum við heima á hóteli, dauðuppgefnir eftir daginn. Á sunnudeginum var vaknað um 9 leytið og eftir morgunmat, kveðjustundir útvaldra var haldið aftur út á hraðbrautina og stefnt til Amsterdam á ný. Þangað vorum við komnir um kl. 14. Þar sem flugið heim var ekki fyrr en seint það kvöld ákváðum við að skila bílnum, geyma töskurnar á flugvellinum og halda inn í borgina og skoða hana. Í raun má segja að Amsterdam sé upplifun útaf fyrir sig, þar sem ýmislegt er að sjá undir rauðum borgarljósunum.

Við lentum á Íslandi um klukkan hálf 11 að kvöldi sunnudagsins. Frábærri ferð til Þýskalands var lokið. Þetta var jafnframt fyrsta ferð okkar beggja á vegum Round-Table. Ég get fullyrt það að þetta á ég eftir að gera aftur! Ég hvet alla teiblara til þess að prófa að fara í svona ferð, hvert svo sem farið er. Með góðan ferðafélaga við hlið var þessi ferð algerlega ógleymanleg!

Njáll Ragnarsson

RT-11 Vestmanneyjum