Ferðasaga til Tallin

Ferðin okkar til Tallinn í Eistlandi hófst á akstri frá Akureyri til Reykjavíkur síðdegis 3. júní eftir langa vinnudag. Við félagarnir (Sigurður Óli og Rúnar) vorum vel spenntir fyrir þessari ferð en um var að ræða sameiginlegan ársfund (AGM) hjá Roundtable í Eistlandi og Lettlandi (AGM- LAT / EST). Þetta var fyrsti alþjóðlegi viðburðurinn okkar í Roundtable og vonandi ekki sá síðasti vegna þess að við skemmtum okkur konunglega. Þegar komið var á Keflavíkurflugvöll rétt um miðnætti (næturflug) þá var byrjað á viskí kynningu í boði Rúnars, en okkur þótti tilvalið að undirbúa okkur fyrir þessa ævintýraferð með smá smakki á alþjóðlegum viskítegundum. Á flugvellinum hittum við Gulla (Gunnlaugur Kárason) frá RT10, sem var líka að fara til Tallinn á Euromeeting og svo einnig á AGM- LAT / EST. Við flugum frá Keflavík til Stokkhólms þar sem við hittum tvo hressa teiblara frá Svíþjóð fyrir algjöra tilviljun sem voru að fara með sama flugi til Eistlands í Euromeeting (RT10). Við hittum líka teiblara frá Finnlandi á flugvellinum sem var þó bara á eigin vegum en svo virðist sem við í RT höfum mikið net sem dreifir sér víða. Ég er enn að spá hvernig flugfreyjurnar gátu sýnt okkur svona mikla þolinmæði á meðan á fluginu stóð til Tallinn!

Þegar við komum til Tallinn vorum við sóttir af eistnesku vinum okkar, Viljar Vaht og Christian. Þeir skutluðu okkur heim til Viljars þar sem við vorum í heimagistingu meðan á dvölinni í Tallinn stóð. Við losuðum okkur við töskurnar og hittum svo hópinn fyrir Euromeeting (RT10) á hóteli í miðbænum. Við fylgdum þeim teiblara hópi eftir hádegið og tókum þátt í pre-tour hjá þeim þar sem m.a. var farið á skotsvæði og ýmsar byssur mundaðar (AK-47, Magnum, Berretta o.fl.). Síðan fórum við niðrí bæ í drykk og smá skoðanaferð og loks kvöldmat með Viljar og Christian. Eftir kvöldmat var komið að barskriði (e. barcrawl) þar sem við sameinuðumst aftur teiblurunum frá Euromeeting RT10. Við fórum á sérstakan G&T bar, sérstakt microbar, skot-bar (ahhh hverjum fannst það góð hugmynd). Við vorum með ábrygan vin í honum Viljar sem var í eins árs áfengisbindindi…sem var gott því við vorum það ekki. Auðvitað færðum við honum svo íslenskt áfangi og RT varning fyrir heimagistinguna, hann ætti að vera búinn að smakka það einhvern tíma seinna á þessu ári.
Daginn eftir tókum við mini-rútu á staðinn þar sem AGM viðburðurinn var haldinn í Kääriku, sem staðsett er í Suður Eistlandi um 230 km frá Tallinn og 200 km frá Riga (3,5 klst akstur frá báðum stöðum). Þetta var s.s. “In the middle of nowhare!” Bílstjórinn okkar á leiðinni var Mihkel úr RT5 Eistlandi, hann var fyndinn með fullan poka af góðum og slæmum sögum. Við sóttum líka á flugvöllinn Kaj Kostiander forseta RT í Finnlandi og nú varaforseti RTI (aka “the lion in Zion”). Þegar við mættum var í gangi körfuboltaleikur milli Eistlands og Lettlands. Hörku leikur sem Eistarnir unnu að lokum. Þá var bara að slaka á í fallegu veðri og fá sér nokkra drykki og kynnast fólkinu sem varð komið á staðinn. Viðburðurinn var bæði fyrir RT og LC og því um side-by-side viðburð að ræða. Á föstudagskvöldinu var svo welcome party og var þemað Jamaica. Við félagarnir höfðum þegar útvegað okkur búninga sem eru magnaðir og og kvöldið var alveg legendary! Það kom meira að segja Bob Marley tívfari á svæðið til að syngja vinsæl Raggae lög alla nóttina! RTI varaformaður okkar hann Kaj kom í þröngum ljónabúning, sumir lesa einfaldlega ekki memo-ið (aka “the lion in Zion”)! Á laugardeginum 6. júní var aðalfundurinn haldinn en þar sem hann var bara á einstnesku og lettnesku þá komum við bara inn á viðburðinn sem var fyrir alþjóðlaga gesti til að kynna sig. Við kynntum AGM fundinn okkar á Íslandi sem er núna í vor ásamt fleiri alþjóðlegum viðburðum hjá RT og LC á Íslandi. Eftir það var alþjóðlegu gestunum boðið upp á ýmislegt eins og teyjustökk og göngu um svæðið. Þá var banner-lunch í hádeginu þar sem við ásamt Gulla úr RT10 fórum uppá svið og skiptumst á fánum við gestgjafana. Falleg stund! Eftir það fórum við í sundskýluna ásamt öðrum teiblurum og stukkum út í stöðvatn sem var þarna nærri, slökuðum svo bara á fram að gala-kvöldverðinum.

The galakvöldverðurinn var standandi veisla (ekkert hentugt) með fjöldan allan af ræðum og mikið skálað eins og venja er. Við héldum áfram að breiða út góðan orðstýr RT5 með því að auglýsa AGM hjá okkur og svo bara hitta fullt af skemmtilegu fólki. Maturinn var kannski ekki sá besti en við nutum okkar samt vel og vorum í raun komnir snemma í bólið. wink emoticon Þarna á lokakvöldinu þurftum við að finna einhvern teiblara frá Lettlandi sem gæti skutlað okkur til Riga daginn eftir því flugið okkar var þaðan. Við fundum nokkrar gaur sem hét örugglega Janis sem hafði lofað okkur fari en þegar við vorum að tékka okkur út af hótelinu var hann farinn. Á þessum tímapunkti vorum við örlítið áhyggjufullir en þá hittum við annan letta, Andris Paeglitis sem bauð okkur far. Hann var með konu sinni og við vorum þunnir/fullir að reyna að halda uppi samtali (Rúnar) eða ekki (Siggi). Eftir 4 klukkustundaferð í hita og þynku komum við að einhverjum kastala þar sem við stoppuðum og settum á okkur túristagleraugun. Síðan vorum við mættir seinnipartinn um daginn til Riga og smelltum okkur strax í miðbæinn að skoða. Riga er skemmtileg borg en þar náðum við loksins að hlaða batteríinn og fengum okkur góðan hamborgara. Á leið til baka á hótelið villtumst við en okkur tókst að rata í myrkrinu með GPSinu í símanum hans Sigga sem var alveg að verða straumlaus. Við sváfum fast við dynjandi kynferðislegar stunur úr herbergi nágrannans á hótelinu en um morgunin var komið að aðskilnaði. Ég (Rúnar) þurfti að taka flug til Gotlands vegna vinnuferðar, en Siggi átti flug aftur heim í gegnum Ósló. Þetta var frábær ferð og bara byrjun okkar á alþjóðlegum ævintýrum í Roundtable.

The Nordic Tablers Meeting 2014 – It’s An Empire State of Mind

Á þriðjudeginum 18. nóvember lá leið mín á mitt fyrsta NTM sem að þessu sinni var haldið í New York. Því var töluverð tilhlökkun hjá mér þegar ég mætti upp á flugvöll, ekki síst vegna þess að þetta var í fyrsta skipti sem ég fer til Bandaríkjanna. Ég hafði sótt um og fengið ferðastyrk Round table til þess á fara á þennan fund. Ég fór á þriðjudegi, sem var snemmt, þar sem ég vildi meiri tíma til að skoða borgina.

Eftir að hafa hlustað á margar sögur af ferðum teiblara erlendis þá vissi ég að það væri venjan að gefa erlendum teiblurum eitthvað íslenskt að drekka. Ég var alveg sannfærður um að allir hinir Íslendingarnir myndu kaupa Íslenskt brennivín þannig og ég vildi ekki vera alveg eins og endaði með að kaupa tvær kippur af hinum stórgóða Einstök bjór í fríhöfninni. Maggi félagi minn sem er í sexunni var í sömu flugvél ásamt maka sínum henni Möggu (M&M) en flestir Íslendinganna áttu svo flug á miðvikudeginum og síðustu menn á fimmtudeginum. Samtals vorum við Íslendingarnir held ég 16 með mökum og öll Landsstjórnin var að sjálfsögðu skráð til leiks.

Við Maggi og Magga enduðum á því að taka saman leigubíl frá flugvellinum og upp á hótel. Ég átti reyndar ekki bókað fyrstu tvær næturnar á teiblarahótelinu heldur á lágstéttarhótelinu Hotel Pennsylvania sem er öðruvísi hótel en maður er vanur. Það var eins og það væri ekkert búið að viðhalda hótelinu í 40-50 ár fyrir utan lobbýið sem leit ágætlega út. Ég hef aldrei á ævinni beðið jafn lengi í biðröð til að tékk mig inn eins og þarna. Ég var mættur um kl 20 upp á hótelið og eina markmið kvöldsins var að labba upp að Times Square og skoða og fá sér kannski einn ískaldann.

Miðvikudagur

Dagurinn var þaulskipulagður enda var förinni heitið í Jersey Gardens Outlet verslunarmoll sem, þýddi 30 mínútna strætóferð og þar ætlaði ég að eyða deginum. Það er reyndar hægt að mæla með þessarri strætóferð því þetta var eina skiptið sem ég sá Manhattan úr fjarlægð þar sem ég klikkaði á siglingu sem er auðvitað málið ef maður hefur ekki efni á þyrluferð. Meðfylgjandi er töluvert ýkt útgáfa af útsýninu sem ég fékk.

Karlinn var með langan verslunarlista sem var fullur af jólagjöfum og svo átti að finna sér jakka og frakka. Magnús og frú ætluðu líka í mollið og eftir dugnað morgunsins, þegar ég settist niður í hádeginu að fá mér einn ískaldann og eitthvað að snæða þá átti ég í símasamræðum við Magga. Ég ætlaði að fá þau á veitingastaðinn í mollinu sem ég var á en eftir nokkur skeyti þar sem Maggi var ekki að finna veitingastaðinn þá kom í ljós að þau voru stödd í allt öðru molli en ég var á.

Eftir innkaup dagsins, þar sem mér tókst að fylla ný keypta tösku sem var stærri en stóra taskan sem ég fór með út, þá var förinni heitið á veitingastaðinn Dallas Barbeque þar sem ég hitti þau hjú loksins aftur. Þar er fínn matur og boðið upp á hrikalega góða kokteila sem örugglega margir kannast við. Kvöldið endaði á því að við kíktum á hótelbarinn á spjallið en um kvöldið bættist töluvert í hóp Íslendinga.

Fimmtudagur

Ég vaknaði sprækur um morguninn enda búinn að standa mig vel að hlýða konunni sem sagði mér að slappa vel af og sofa vel, enda búinn að glíma við ungbarnaveiki í einn og hálfan mánuð. Það átti þó eftir að breytast. Nú var komið að því að yfirgefa almúgahótelið og færa sig yfir á teiblara hótelið sem var bara í 400 metra fjarlægð. Ég og M&M höfðum óljóst rætt um að kíkja daginn eftir á Ground Zero í skoðunarferð. Ég vildi samt helst leyfa þeim að vera í friði og ákvað því að fara með hópi erlendra teiblara sem ég hitti í lobbýinu. Þetta voru nokkrir Danir, Hollendingur og þjóðverji og í þessari ferð kynntist ég fyrst selfie stick sem síðar fékk íslenska heitið langastöng og var svaka hitt í þessari ferð. Þetta var frábær ferð sem skilaði allnokkrum teiblurum á Facebook vinalistann. Ég mun örugglega snúa upp á höndina á einhverjum þeirra varðandi heimagistingu á næstu árum.
Það er óþarfi að blaðra mikið um Ground Zero en það var hinsvegar nýbúið að opna 9/11 Memorial safnið sem nauðsynlegt er að heimsækja enda ótrúlegir hlutir sem gerðust þarna í turnunum tveimur. Við enduðum túrinn á því að skoða líka Wall street og China Town, fengum okkur hádegismat og sötruðum nokkra bjóra.

Um kvöldið var kominn tími á welcome party sem var fyrsti skipulagði dagskrárliðurinn fyrir utan pretourinn sem var víst mjög flottur. Rétt fyrir partýið þá mætti loksins herbergisfélagi minn hann Árni í sexunni en við tveir þekkjumst vel. Partýið sjálft var slakt því eftir biðröð til að komast inn í skítakulda þá var þetta of lítill skemmtistaður með of hárri tónlist þannig að það var ekki hægt að teibla og kynnast öðrum. Íslenskir skipuleggjendur (sexu menn) mega gjarnan notera þetta hjá sér enda algjörlega nauðsynlegt að geta spjallað á þessum tíma. Ég komst aldrei í góðan fíling þarna en samt voru menn að fá sér eitthvað fram eftir og fórum við nokkrir íslendinganna á Írskan pub áður en menn fóru í koju. Með okkur var Guðjón landsforseti sem var “last man standing” af landstjórum og stóð hann fyrir kaupum á Bloody Mary sem átti að hjálpa okkur fyrir morgunfundinn.

Föstudagur

Landstjórninni tókst auðvitað að sannfæra okkur um að mæta á morgunfund snemma á föstudeginum. Við (Maggi og Árni) vissum ekkert um fundinn en vorum spenntir að sjá hversu hressir þessir fundir væru í svona ferðum. Ég man nú ekki mikið eftir því sem fram fór á fundinum en þetta var bara íslenska stjórnin og það var bjór í boði. Fundarefnið var ekki spennandi. Við snæddum síðan hádegismat með dönsku landsstjórninni í stað þess að fara í lestarferð á einhvern ítalskan pizzastað eða pastastað sem var innifalin í pakkanum. Restin af deginum fór í að skoða American Museum of Natural History með Árna og M&M.

Um kvöldið var síðan svaka fínt föstudagspartý á flottum Írskum stað sem fór þó ekkert allt of vel af stað. Þegar við komum á staðinn sem var mjög stór þá var hann þétt setinn. Ég held að hann hafi verið hálffullur af venjulegu fólki (sem er ekki í Roundtable!) þegar teblara hópurinn upp á ca 280 manns mættu á staðinn. Við stóðum því eins og illa gerðir hlutir til að byrja með en þetta reddaðist allt. Eftir nokkra úrvals þýska hveitibjóra og spjall og stuð þá endaði kvöldið með að flestir voru farnir að dilla sér á dansgólfinu. Sérstaklega þegar þunga rokkið var sett á fóninn.

Laugardagur

Vaknaði allt of snemma til að fara á NTM fundinn sem byrjaði kl 9 að mig minnir, var þó eðlilega seinn. Af hverju þurfa þessir fundir alltaf að byrja svona snemma? Á þennan fund mætti ég með Einstök bjórinn en það hafði aldrei myndast góður tími til að koma honum út. Á þessum tímapunkti var nú samt nokkuð gengið á þá og ca ein kippa eftir. Þar var hins vegar enginn vettvangur sem hentaði í að gefa þennan bjór. Ég reyndi að dreifa honum um fundarsalinn en það voru ekki allir á því að fá sér bjór strax. Fann þó nokkra þyrsta íslendinga og tókst að gefa aðal BandarIkjamanninum honum Robert einn bjór sem hann þáði með þökkum. Eftir hádegi fórum við Árni og M&M t.d. á Red lobster og fengum okkur dýrindis humar, bjór og kokteil.

Um kvöldið var síðan aðal kvöldið með gala dinner og öllu tilheyrandi. 280 manns í salnum í fínum hótelsalnum. Menn rigguðu upp smóking gallanum og ásinn klikkaði nú ekki á því. Gala dinnerinn var mjög skemmtilegur, svona ekta árshátíðarstemming og mikið spjallað. En þegar gleðin stóð sem hæst um kl 00.30 þá átti ballinu að ljúka og þeir sem vildu halda áfram áttu að fara á einhvern næturklúbb. Það voru ekki allir á því og þar á meðal við Íslendingarnir og eftir að DJ-inn fór þá greip Árni snillingur til síns ráðs og hélt tónlistinni gangandi í salnum með símanum, spotify, bluetooth hátalara og hlóðnema salsins sem var tengdur hátalarkerfinu. Þannig hélt Árni hlóðnemanum, og hátlaranum þétt saman og dillaði sér við músíkina og hélt þannig stuðinu gangandi í nær klukkustund í viðbót. Þetta var legendary snilld.

Sunnudagur

Dagurinn hófst með brunch á ameríska dinernum í lobbíi hótelsins sem var innifalið í helgarpakkanum. Síðan var ferðinni heitið í Central park göngutúr með M&M í frábæru veðri sól og blíðu eftir skítakulda í byrjum ferðar. Dagurinn endaði síðan á því að ég labbaði allt 5th Avenue og upp á hótel og beint upp á flugvöll.

Þar með lauk þessari skemmtilegu ferð á NTM 2014. Þegar á heildina er litið þá tókst ásunum í New York að skipuleggja ágætis NTM þó ýmislegt hefði betur mátt fara eins og talið var upp hér að framan. Danirnir eiga síðan heiður skilinn fyrir að mæta um 120 manns á fundinn en þeir charteruðu einmitt ásana í New York og ákváðu því að fjölmenna. Einnig fannst mér skipuleggjendur nær ósýnilegir því ég hitti bara og sá tvo þeirra, hann Martein okkar og svo hann Robert sem margir þekkja. Að lokum má gagnrýna að þeir voru búnir að lofa að taka á móti okkur upp á flugvelli og fannst okkur Magga það skrítið þegar enginn tók á móti okkur tveimur. Flugvöllurinn er nú ekki langt frá borginni.

Ykkar í teibli,

Garðar Hólm Kjartansson

RT-1

Ferðasaga RT7 – Euromeeting Haugesund 2015

Tveir góðir félagar úr RT7 lögðu af stað á Euromeeting í Haugesund þann 18. maí 2015. Haldið var frá Akureyri um hádegisbil með með góðum dreng sem reddaði okkur fari á Toyota Yaris sem varla var nógu stór fyrir ferðatöskurnar okkar. Þegar komið var til Reykjavíkur tók öðlingurinn Kristinn Guðjónsson fráfarandi sjoppustjóri á móti okkur og unnið var í því að grynnka á lagernum hjá kallinum. Meistarinn skutlaði okkur svo til Keflavíkur þar sem snætt var á Tai Keflavík áður en Kiddi hélt heim á leið. Gulli Kára varaforseti RTÍ sýndi okkur svo hvernig barirnir virka í Keflavík á mánudagskvöldum. Kría í nokkra tíma áður en haldið var á flugvöllinn.

Fimm tímum seinna, fyrsti bjór tekinn á nýjum flugvallarbar á KEF Airport kl. 6:15. Lent var í Stavanger nokkrum bjórum síðar. Þar sem pretourinn var aðeins planaður fyrir einn dag, þ.e. fimmtudag ákváðum við að gera úr þessu okkar eigin pretour og hitta vini og ættingja í Norge. Dagana í Stavanger brölluðum við margt skemmtilegt, fórum við m.a. á Cardinalinn (allir sem koma til Stavanger ættu að fara þangað, mælum með Leffe Royal á Cardinalnum J), keilu, olíusafnið, Viking stadium, slátrarinn (dýrasta nautakjöt í heimi, en það var þess virði) og ófáir pöbbarnir voru teknir út en þar fór Gestur á höfuðið!

Á fimmtudagsmorgni hófst svo RT7 pretourinn. Við hittum RT7 liðið á bryggjunni í Stavanger og var ferðinni heitið á Preikestolen. Ásamt okkur voru mættir Idar skipuleggjandi úr RT7 í Haugesund og svo nokkrir frá RT7 klúbbnum í Hannover. Myndirnar hér að neðan segja það sem segja þarf um pretourinn!!

Um hádegisbil á föstudegi var svo haldið til Haugesund. Sóttir á rútubílastöðina af Kjetil (þó ekki Kjetil Andre Omot) og okkur skuttlað í bankann (hótelið sem er sett upp í gömlum banka). Vorum snöggir að koma okkur fyrir og fljótir niður á barinn þar sem við tókum stöðuna á liðinu. Svo var haldið í heimapartý þar sem vel var gert við sig í mat og drykk og stóðu Norðmennirnir sig vel þar. Að loknum heimapartýum var svo haldið í klúbbhús RT7 í Hagesund þar sem partýið hélt áfram. Flestir fóru í bæinn, en sumir komust ekki inn sökum…

Á laugardegi vöknuðu félagarnir aðeins of seint og náðu ekki að taka í spaðann á borgarstjóranum sem var fyrstur á dagskránni. Við náðum þó liðinu á leiðinni frá ráðhúsinu og haldið var af stað í city rally sem reyndar var bátsferð í víkingaþorpið Avaldsnes, lítið var þó í gangi þar og þorðu Norsku víkingarnir greinilega ekki í þá íslensku. Að bátsferðinni lokinni tók við Banner lunch þar sem að við félagarnir fórum á kostum með söngatriði og uppskárum une point. Skemmtiatriðin voru fjölbreytt og ansi furðuleg sum hver. Tekin var keppni í sjómann til að krýna „the true Viking“ eins og þeir kölluðu það, Níels vann Svía og tapaði svo fyrir Dananum sem sigraði keppnina, Gestur bara tapaði (var mútað eða það segir hann). Nokkuð margir bjórar höfðu verið slegnir á þessum tímapunkti og því þynnist mynnið. Old tablers partý um kvöldið, Níels týndist en fannst aftur, dansað var uppi á sviði, sumir berir að ofan, kebab pítsa!!

Á sunnudegi vöknuðu félagarnir á réttum tíma. Haldið var í Viking Picknick sem haldið var á slóðum Hrafnaflóka sem við Íslendingar þekkjum vel. Skoðuð var gömul herstöð sem er á svæðinu og svo var skipt í lið þar sem teknir voru nokkrir góðir leikir/þrautir til að hrista saman mannskapinn. Þess má geta að það rigndi aðeins á meðan, og aðeins upp í okkur. Að því loknu var boðið upp á dýrindis grillmat og bjór frá RT félögum héðan og þaðan um evrópu (hluti af mótsgjaldinu var ein kippa af bjór, local, frábær hugmynd). Að loknu Viking Pickninc var haldið aftur í bankann þar sem við gerðum okkur klára fyrir gala dinnerinn. Gala dinnerinn var allur hinn flottasti, ræðuhöld og verðlaunaafhendingar (engir bikarar þó til þar sem Gestur var búinn að stela þeim öllum). Að lokinni flottri dagskrá var haldið í bæinn þar sem partýinu var haldið áfram fram undir morgun.

Vöknuðum á mánudagsmorgni, ekki í okkar besta formi. Farewell brunchinn olli vonbrigðum og dagurinn var eftir því… ferðalagið heim framundan.

Sumarútilega Norðanklúbbana

Að sjálfsögðu voru teiblarar klæddir í samræmi við tilefnið

Þessi skemmtilegi viðburður er orðinn einn vinsælasti fjölskylduviðburður RTÍ, þar sem bæði núverandi og gamlir teiblarar koma saman ásamt fjölskyldum og eyða helginni saman. Þetta var þriðja árið í röð þar sem útilegan var haldin í Varmahlíð.

Dagskrá helgarinnar var lauslega þessi:

Föstudagur:

Boðið var upp á hamborgaraveislu á föstudagskvöldi, ferska nautahamborgara, ásamt gosi og bjór.

Mikið var haft fyrir því að sína leik Íslands og Tékklands, þar sem búið var að innrétta stórt partýtjald með ruslapokum svo það væri ekki of bjart inn í tjaldinu, leiknum var svo varpað af skjávarpa á tjald og má segja að aldrei hafa menn fengið aðrar eins aðstæður til að horfa á fótboltaleik í útilegu. Svo var teiblað vel fram á nótt eins og okkur er lagið.

View fullsize

View fullsize

View fullsize

Laugardagur:

Dagskráin hófst með pylsu og hamborgara grillveislu í hádeginu, eftir það var farið í fótbolti og leiki. Sameiginlega sundferð var svo í kjölfarið. Nammikastarinn var svo á sínum stað að vanda og sló heldur betur í gegn hjá krökkunum.

Hver og einn sá svo um sig og sína með kvöldmat þar sem það mynduðust nokkrir hópar sem grilluðu saman í mikilli stemningu.

Seinna um kvöldið var svo komið að Elvari (Geisla) að búa til heitt súkkulaði með stroh, sem slær alltaf í gegn. Óttar Már var svo að vanda með eitthvað óvænt í miðnæturgrillið, að þessu sinni voru það grillaðir sviðahausar á boðstólnum. Svo var teiblað vel fram á nótt.

View fullsize

View fullsize

View fullsize

View fullsize

View fullsize

View fullsize

Sunnudagur:

Endað var frábæra helgi á því að grilla áður en haldið var heim á leið.

Við látum svo nokkrar skemmtilegar myndir flakka með sem voru nokkuð lýsandi fyrir helgina.

Varaformenn RT4, RT5, RT7 og RT15

Hilmar Dúi Björgvinsson, Georg Fannar Haraldsson, Gestur Arason og Einar Kári Magnússon

View fullsize

View fullsize

Hvað er Round Table og hvað hefur Round Table gert fyrir mig?

Þessi orð hér að ofan hafa fengið alveg nýja merkingu fyrir mér á undanförnum mánuðum og ákvað ég að koma því á blað til þess að þið allir félagar mínir í RT og OT fáið að vita hvers þessi hreyfing okkar er megnug.

Eiginkonan mín Margrét Grjetarsdóttir

Hér er fyrst smá forsaga. Eins og margir ykkar vita þá á ég og eiginkona mín, Margrét Grjetarsdóttir, 6 ára gamla, langveika dóttur hana Brynhildi Láru. Hún greindist á fyrsta ári með sjúkdóm sem í daglegu tali nefnist NF1. Sjúkdómurinn lýsir sér þannig að það myndast hægvaxandi, yfirleitt, góðkynja æxli á taugum, þessi æxli geta hæglega orðið íllkynja. Í hennar tilfelli finnst æxli á sjóntaugum. Vel er fylgst með framvindunni með segulómun (því fylgir alltaf svæfing) og blóðprufum. Rúmlega tveggja ára gömul kemur svo í ljós að æxlin eru farin að þrýsta það mikið á sjóntaugarnar og stækkun orðin það veruleg að sjónin er farin að skerðast verulega. Þarna er ákveðið að setja hana í Krabbameinslyfjameðferð til að reyna að stoppa æxlisvöxtin og bjarga þeirri sjón sem eftir var. Skal tekið fram að ekki er til lækning við þessum sjúkdóm, en hægt að halda honum niðri með krabbameinslyfjum og/eða geislameðferð. Veturinn 2011-2012 er hún í krabbameinslyfjameðferð á Barnaspítala hringsins. Um sumarið 2012 er lyfjagjöfinni skyndilega hætt, þar sem hún hafði myndað lífshættulegt ofnæmi fyrir öðru krabbameinslyfinu, sem hún hafði verið á. Töldu læknar á Íslandi að það væri best að hætta lyfjagjöf, bæði hefði hægt á vexti æxlisins og baráttan við að bjarga sjóninni töpuð. Brynhildur Lára var orðin alblind á öðru auga og undir 2% sjón á hinu. Nú koma tvö nokkuð góð ár, æxlin virðast vera nokkuð stabíl og Brynhildur Lára jafnar sig á lyfjagjöfinni. Mestur tími okkar fer að aðlaga hana, og okkur að blindninni. Reyna að búa henni sem best miðað við hennar aðstæður.

Brynhildur Lára

Í venjubundnu eftirliti í maí 2014, sést svo einhver breyting á segulóm myndum. Læknar vilja bíða fram í september til að taka aðra mynd í segulóm, til að geta glöggvað sig á hvers kynns væri. Um mitt síðasta sumar (2014) verðum við foreldrarnir hennar svo vör við það að sjón hennar hafði hrakað mikið á skömmum tíma og í ágúst 2014 er hún greind alblind á báðum augum. Við bíðum ennþá eftir rannsókn (Segulómskoðun) sem einhverja hluta vegna tefst fram í október, rannsókn sem upphaflega átti að vera í byrjun september. Í þessari rannsókn kemur í ljós ný æxli á sjóntaugunum sem ná inn fyrir svokallaðann kross og eru þau farin að þrýsta upp í heila. Síðar segja læknar (á Íslandi) okkur það jafnframt að þeir væru í vanda því þeir vissu ekki hvað ætti að gera næst. Það væri ekki hægt að fjarlægja þetta með skurðaðgerð og lyfjagjöf væri varla möguleg því engin lyf væru til sem gæti tekið við í staðin fyrir lyfið sem hún hafði myndað ofnæmi fyrir. Eins treystu þeir sér ekki að taka sýni vegna staðsetningar æxlanna og blæðingarhættu, en þeim sýndist á myndunum að þetta væri góðkynja.

Þetta var mikið áfall. Ákváðum við foreldrarnir að setja okkur í samband við Barnaspítala sem tengist Harvard háskólanum í Boston og nýttum við okkur fjölskyldu tengsl til þess. Sá læknir kom okkur í samband við sérhæfða sérfræðinga í hennar sjúkdómi (á Íslandi er enginn læknir með sérhæfingu í þessum sjúkdómi, heldur hafa þeir kynnt sér hann sem hliðargrein við sína sérfræði) . Læknar þar ytra töldu að aðgerða þyrfti við strax og það væru til leiðir og lyf.

Þarna héldum við foreldrarnir að við yrðum send með hana til rannsóknar og meðferðar í Boston. En svo reyndist ekki, heldur ákváðu læknar á Íslandi að bíða og sjá til!! Því að þær meðferðir sem væru í boði, væru þess eðlis að það væri betra fyrir hana að bíða aðeins. Hún myndi verða svo veik af meðferðinni og töldu að hún væri ekki orðin nógu alvarlega veik til þess að það væri á það reynandi að prófa. Til Boston er ekki möguleiki fyrir okkur að fara á eigin vegum nema að eiga töluvert mikið fjármagn. Þessar niðustöður íslenskra lækna komu snemma árs 2015. Bíða og sjá til.

Ég og Brynhildur bíðum eftir að fá lyfjagjöf

Við hjónin höfðum rætt þann möguleika að fara til Svíþjóðar eftir hjálp því við höfðum fengið ábendingar um að ef einhversstaðar fyndist fyrir hana meðferðarúrræði í Evrópu væri það í Svíþjóð. Við viðruðum þessa hugsun okkar við hennar aðallækni á Íslandi og var svarið á þann veg að ef við ættum möguleika á því að fara gæti það verið mjög góður kostur fyrir hana. Þarna í ársbyrjun (2015) var því allt sett á fullt að skoða alvarlega málið sem leiddi okkur samkvæmt ábendingum lækna og annarra sem til þekkja að Stokkhólmur væri besti kosturinn fyrir Brynhildi Láru. Að ef einhversstaðar væri möguleiki fyrir barnið væri það á Astrid Lindgrens barnasjukhus (Karolinska sjúkrahúsinu) í Stokkhólmi. Til þess að þetta gengi upp þyrftum við að flytjast út og skrá okkur inn í landið því ekki kæmi íslenska ríkið neitt að málinu. Þegar þarna er komið þá vorum við komin að þeirri niðurstöðu að ég yrði að fara út til að kynna okkur málin og undirbúa. Ég myndi fara líka í atvinnuleit því einhvernvegin yrðum við að sjá fyrir okkur þarna úti. Þegar þetta var svo ákveðið voru samt nokkur ljón í veginum t.d. hvar ætti ég að búa og hvert á ég að snúa mér varðandi þetta og hitt.

Hér er komið að þætti RT og OT sem hafa alveg gefið mér nýja sýn fyrir hvað þessi félagsskapur stendur fyrir. Vil ég samt taka það fram að RT á Íslandi og þá sérstaklega félagar mínir í RT12 stóðu alltaf þétt við bakið á mér allann þennan tíma.

Ég og Mikael Schvili

Um miðjan febrúar stingur mágur minn og RT félagi hann Svanur Karl Grjetarsson (RT6) upp á því að ég setji mig í samband við RT í Svíþjóð og segi þeim frá þessari stöðu og hvort þeir geti einhvernveginn aðstoða mig. Ég sá það nú ekki alveg ganga upp þar sem ég þekki einfaldlega engan Svía í hreyfingunni og varla hitt Svía innan hreyfingarinnar – sá eini sem ég hafði hitt kom hér á númeramót RT12 klúbbaárið 2013 og ég náði varla að yrða á manninn á meðan hann var hérna. Svanur var alveg harður á því að það skipti ekki máli ég ætti bara að reyna þetta. Tók ég mér viku að hugsa þetta og skrifaði svo bréf. Þá kom næsta vandamál, á hvern átti ég eiginlega að senda þetta erindi? Eftir smá umhugsun ákvað ég að senda bréfið á tvo aðila, John Thorsson IRO RT Svíþjóð og svo á Svæðisstjóra District 6 – Stokkhólmssvæðisins inna RT Svíþjóð. Svo fór bréfið og ekkert hægt að gera nema bíða svars. En viti menn það leið ekki nema hálftími og það var komið svar frá John. Hann var búinn að úthluta mér sem verkefni til ákveðins manns innan RT Svíþjóð og ég myndi heyra í honum fljótlega.

Daginn eftir koma skilaboð til mín í gegnum FB frá manni sem þið þekkið margir, hann Mikael Schvili, um að hann hefði tekið það að sér að hjálpa mér að komast til Svíþjóðar – Hann hefði dreift bréfinu mínu til allra klúbba og á FB síða RT Svíþjóð og óskað eftir aðstoð og hugmyndum. Eftir smá stund komu aftur skilaboð frá honum um að tveir RT menn í Västerås hefðu haft samband og tjáð honum að þeir ættu íbúð í miðborg Stokkhólms sem þeir væru tilbúnir að lána mér endurgjaldslaust á meðan ég þyrfti – Þeir notuðu hana einstaka sinnum þegar þeir þyrftu að gista í borginni og eina skilyrðið væri að þeir fengu það áfram. Þetta eru þeir Hans Kindhag og Fredrik Århed, snillingar frá Västerås. Skömmu seinna hafði annar aðili samband við mig beint, hann Pierre Lundqvist OT maður, hann sagðist skrá mig í OT í Stokkhólmi og sjá til þess að ég myndi kynnast fóllki innan hreyfingarinnar. Svo er til event hér sem heitir Sthlm onsdagsöl, sem ég hef líka nýtt mér mikið, þverklúbba félagsskapur sem nær jafnt yfir RT, OT og LC, tilgangur – hittast, spjalla og drekka bjór.

Stholm Onsdagsöl í góðum gír

Þegar þetta var allt smollið, þá var bara að bóka flug og tilkynna komu sína – sem var svo 15. mars, sem svo reynist verða 16. mars þar sem ekkert var flogið þann 15. vegna óveðurs. Svo var lagt í hann. Þegar út var komið tók Pierre á móti mér á flugvellinum og fylgdi mér inn í borg og upp í íbúð sem þá reyndist vera tóm. Hann sagði mér að hafa ekki áhyggjur því að þeir Hans og Fredrik væru á leiðinni á bíl frá Västerås með húsgögn og húsbúnað. Sem þeir birtast með skömmu síðar. Þeir komu með dótið og aðstoðuðu mig síðan að koma mér fyrir, eina vandamálið var að það var ekkert net í íbúðinni og þegar ég nefni það, hvert ég gæti snúið mér í því, sagði Hans að það væri ekkert mál að redda því. Hann ætti rouder og konan hans, hún Johanna Funquist væri á leið inn í borgina í vikunni og hún kæmi með hann (þarna var kominn þáttur LC að þessu því hún er LC kona frá Västerås). Næstu dagar liðu og var ég að koma mér fyrir og átta mig á aðstæðum, byrjaður í atvinnuleit. Þegar leið fram í vikuna hafði John Thorsson samband við mig og bauð mér á Distrikt fund í Västerås, fund sem er fyrir alla klúbba á svæði 7, minnir mig, sem er Västerås og nágrenni. Þessi fundur var álíka fjölmennur og fulltrúaráðsfundirnir okkar en með léttara sniði. Svo leið tíminn og ég var næstu vikurnar aðallega að athuga vinnumarkaðinn og koma mér í tungumála kennslu. Ég var í reglulegu sambandi við félaga mína í RT og OT í Svíþjóð og myndaði þarna tengslanet.

Hann Mikael læddi því að mér eitt skiptið sem við hittumst, að félagarnir í Svíþjóð höfðu ákveðið að styðja við bakið á okkur fjölskyldunni og höfðu safnað í sjóð sem við myndum fá afhentan þegar við værum endanlega flutt til landsins. Þeir höfðu ákveðið að þetta væri annað af tveimur góðgerðarverkefnunum ársins sem snéri beint að RT félaga.

Áfram leið tíminn og mánuðurinn sem upphaflega var lagt á stað með, varð að sex vikum og ekkert farið að bera á vinnu. Ég var á fullu í sænsku námi enn áhyggjur mínar voru að ég gæti ekkert verið að flytja þarna með fjölskylduna og ekki kominn með vinnu. Í byrjun maí þegar ég hitti svo Hans, í einni af ferðum hans inn í borgina, fór ég að ræða þetta við hann, að þetta gengi sennilega ekki upp því ekkert bólaði á vinnu. Í smá stund horfið hann á mig og spurði svo, hvort það væri virkileg það sem skipti öllu máli, út af hverju ég væri að gera þetta þ.e. að flytja, hvort ég væri ekki að gera þetta út af dóttur minni, vinnan kæmi og svo frv. Þarna fékk ég ágætis spark í rassinn frá honum sem leiddi til þess að ég sá heildarmyndina í allt öðru ljósi, vissulega skiptir máli að hafa vinnu, en eitthvað varð að gera fyrir stelpuna mína og það skipti meira máli !! Hann var viss um að þetta væri mögulegt án vinnunar í bili, erfitt en mögulegt – mikilvægast væri að dóttirin fengi viðeigandi hjálp.

Þetta samtal leiddi því til þess að við ákváðum að láta reyna á þetta og flytja. Svo ég henti mér í að leita að húsnæði fyrir okkur, sem gekk ótrúlega vel. Ég gekk svo frá leigusamningi á húsinu sem við búum í núna. Þar sem ég var ekki kominn með persónunúmer í Svíþjóð varð ég að finna ábyrgðaraðila eða greiða ábyrgðarupphæð, bauðst þá gjaldkeri RT Svíþjóð að lána mér fyrir ábyrgðinni á húsinu ef ég þyrfti, en mér tókst að ganga frá því á annan máta. Í lok maí var ég kominn til Íslands og hafði mánuð til að undirbúa flutning, leigja út húsnæði okkar á Íslandi (svo það myndi reka sig), selja bíl og svo frv. sem gekk vel upp með hjálp góðra aðila og þann 5. júlí vorum við fjölskyldan sameinuð í Svíþjóð.

Gámurinn með dótinu okkar átti að koma nokkrum dögum seinna. Þá hófst enn einn höfuðverkurinn, bíllinn myndi koma með gáminn og stoppa úti á götu (loka götunni) og gámurinn yrði ekki settur niður. Ég hefði klukkutíma til að losa hann. Ég þurfti aðstoð, mér var ljóst að ég væri ekki að takast þetta einn með aðstoð 16 ára dóttur og eiginkonu. Svo ég ræði við mína menn Í RT Svíþjóð og spyr hvort þeir viti um einhverja leiðir að fá aðstoð við tæmingu – í miðri viku, í hádeginu og í ofanálag í miðjum sumarleyfistíma Svía. Eitthvað var fátt um svör í fyrstu, nema að Pierre setur út ákall á Distrikt 6 fb síðunni – þ.e. RT Stokkhólmssvæðið, hvort það væru einhverjir tilbúnir að græja þetta. Einn gefur sig fram, maður sem ég hafði aldrei hitt áður sagðist vera tilbúinn að koma, þetta er hann Mikael Hellsvik, enn einn RT félaginn sem bara birtist, tilbúinn til að aðstoðar blá ókunnugan mann, bara að því að ókunnugi maðurinn hafði verið í Round Table og bárum við allt dótið inn úr gámnum á klukkutíma og þar af stóran hlut í úrhellisrigningu. Og mér var orðavant.

Ég og Mikael Hellsvik að tæma gáminn vel blautir í úrhellinu

En af veikindum Brynhildar Láru aftur. Skömmu eftir að við komum til Stokkhólms áttum við fund með íslenskum krabbameinslækni á Astrid Lindgren barnaspítalanum við Karolinska sjúkrahúsið, honum Trausta. Förum við í gegnum málið og lætur hann okkur vita að hann fari með öll gögn sem við höfðum með okkur frá Íslandi m.a. MRI (segulóm) myndir af höfði hennar sem teknar voru 23. júní. Og þær upplýsingar um að æxlið væri stabílt og ekki mikil breyting frá fyrri myndum í mars. Myndi hann (Trausti ) fara með myndirnar á stórann sérfræðingafund ásamt öðrum gögnum og þar yrði ýtarlega farið yfir hennar mál. Við mættum svo búast við að við myndum fá bréf um niðurstöðu fundarins, einhverskonar samantekt. Svo yrði dóttir okkar kölluð inn í svæfingu og nýja MRI myndatöku í ca. október.

Brynhildur fyrir utan Astrid Lindgrein barnaspítalann

Tveim vikum seinna hringir Trausti í okkur og biður okkur um að koma á spítalann og hitta sig ásamt tveimur öðrum læknum. Þeir vildu ræða við okkur um niðurstöður fundarins og hvað þeir sáu út úr nýjustu myndunum sem teknar voru á Íslandi 23. júní. Kemur í ljós að þeir sjá allt aðra niðurstöður en hafði sést á Íslandi. Æxlið hafði stækkað verulega frá fyrri myndum og það er á verulega slæmum stað í höfði. Sýndu þeir okkur sjónarhorn af heilanum hennar sem við foreldrarnir höfðu ekki séð áður og fór þarna stækkunin ekkert á milli mála. Þetta sjónarhorn höfðum við aldrei séð á Íslandi. Þeir tjá okkur þarna að hún þurfi að fá meðferð sem allra fyrst ef hægt væri þ.e.a.s. ef ekki orðið of seint. Til þess að vita hvað væri hægt að gera og hvernig meðferð yrði valin, þá þyrfti hún að fara í heilaskurðaðgerð til að ná sýni af æxlinu og út frá því gætu þeir séð hvers eðlis æxlið væri, t.d. íllkynja eða ekki og svo frv. Þann 6. ágúst fór hún svo í þessa aðgerð og tók þessi aðgerð, sem upphaflega átti að vera 4-6 tímar, 9 tíma, þar sem ílla gekk að komast að æxlinu. Æxlið er þannig staðsett að það er engann veginn hægt að fjarlægja það með skurðaðgerð, það situr djúpt inn í heila við heiladingulinn. Eftir aðgerðina erfiðu, braggaðist daman ótrúlega vel og fljótt. Hún var kominn heim á fjórða degi frá aðgerð, algjörlega ótrúleg.

Tveim vikum seinna komu niðurstöður, sem leiddu í ljós að æxlið er sem betur fer góðkynja, en hægvaxandi. Læknarnir vilja gera eitthvað til að vinna á þessari óværu og mæltu þeir með að setja hana á ný lyf sem höfðu reynst vel í Toranto í Kanada. Brynhildur Lára er s.s. byrjuð í krabbameins lyfjameðferð. Gert er ráð fyrir að hún verði í meðferð fram í október, þá verður gerð ný rannsókn á henni og ef sú rannsókn sýnir árangur mun hún halda áfram í meðferð óbreytt 1x í viku eins og áður, annars verður lyfjaskammturinn aukinn eða meðferð breytt á einhvern annan hátt.

Ég og Brynhildur skömmu eftir heilaaðgerðina 6. ágúst

Ég er því sannfærður um að þessi flutningur með fjölskylduna til Stokkhólms var ein sú besta ákvörðun sem tekin hefur verið fyrir dóttur mína. Auðvitað er erfitt að yfirgefa allt sem við eigum heima og elstu dóttur okkar sem komst ekki með okkur og stökkva útí óvissuna, en við erum að gera allt það sem við getum til að dóttir okkar öðlist allt það besta. Burt séð frá öðrum málum eins og atvinnu og peningum og svo frv. Því að á Íslandi værum við enn þá í óvissu um hennar mál og engar ákvarðanir verið teknar. Bara bíða og sjá til og við foreldrarnir áfram í spennitreyju. Nú erum við þó komin með meðferðarúrræði sem gefur henni vonandi betri lífsgæði og betra líf.

Það er alveg á hreinu að aðkoma RT í Svíþjóð skipti miklu máli hér með endanlega ákvörðun okkar og þessi flutningur væri sennilega ekki orðinn að veruleika ennþá nema af hvatningu þeirra og þá má spyrja sig hvað það hefði þýtt fyrir heilsu og líf Brynhildar Láru, ef þessi ákvörðun hefði ekki verið tekin í framkvæmd. Ef samtal mitt við Hans, RT félaga, hefði ekki haft þau áhrif sem þau höfðu.

Í dag skiptir það ekki öllu máli að ég hafi ekki vinnu, þó að það spili náttúrlega mikið inn í okkar líf – heldur skiptir það máli að það sé verið að gera eitthvað fyrir dóttur mína – vinnan kemur seinna, þegar um hægist í öllu þessu róti og ég búinn að ná að gera það sem af mér er krafist fyrir gott starf. Styrkur RT félaga okkar í Svíþjóð kemur sér því mjög vel og gerir það að verkum að við fjölskyldan höfum hér smá svigrúm til að sinna því sem brýnast er. Þessi gjöf er svo mikil hjálp. Við munum hafa þak yfir höfuðið um tíma og á meðan kemst vonandi allt í gang hér ytra – allt tekur nefnilega tíma, umsóknarferli, skráningar og skriffinnska. Svo kemur vinnan vonandi fyrr en seinna – annars er það bara hafragrauturinn.

Stoð og stuðningur sem RT hefur sýnt mér hefur sannað tilgang félagsins. Ótrúleg vinátta og velvilji þegar erfiðleikar steðja að. – Fyrir þetta stendur RT – Þetta gerði RT fyrir mig.

Með kveðju til allra Teiblara á Íslandi,

Hrafn Óttarsson, fyrrverandi formaður RT12 á Íslandi og núverandi OT meðlimur í Svíþjóð.

Virðing!

Sælir félagar.

Ég fór að hugsa um daginn (já ég veit að það gerist ekki oft) um heiðursfélaga RTÍ og þá virðingu sem mér finnst að þeir eiga skilið. Heiðursfélagarnir eru fjórir. Matz Wibe Lund árið 1979, Björn Viggósson árið 1989, Aðalsteinn Árnason árið 1998 og Eggert Jónasson árið 2010. Þessir heiðursmenn bera, eins og ég sagði, titilinn Heiðursfélagi og eru virkilega vel að honum komnir. Hins vegar finnst mér ansi oft bera við að menn tali um þá sem hafa fengið „Gold Member“ orðuna sem heiðursfélaga. Ég er ekki að gera lítið úr þeim félögum og þeirra störfum en samkvæmt siðareglum þá er íslenska heitið yfir Gold Member, Framúrskarandi Félagi. Mér finnst við gera lítið úr Heiðursfélögum okkar þegar að við erum farnir að nota það heiti yfir þá sem hafa fengið gylltu orðuna góðu. Sýnum þessum frábæru félögum okkar þá virðingu sem þeir vissulega skilið og köllum hlutina réttum orðum. Eins langar mig til beina þeim orðum til ykkar allra, að þegar við erum með einhverja stóra viðburði þá þætti mér það sjálfsagt að hafa samband við Heiðursfélagana og bjóða þeim að taka þátt. Samkvæmt siðareglum skal þeim ávallt boðið á árshátíð á kostnað RTÍ en mér finnst það vera okkur til sóma að bjóða þeim að taka þátt í öðrum stórviðburðum. Ég er svo lánsamur að hafa kynnst öllum heiðursfélögum okkar og starfað með þeim flestum á einn eða annan hátt.

Á svipuðum nótum þá finnst mér að við eigum að sýna fyrrum forsetum hreyfingarinnar þá virðingu að þegar þeir ganga í sal, hvort sem þeir sækja almenna fundi hjá öðrum klúbbum, koma á fulltrúaráðsfundi eða aðra viðburði að við stöndum upp fyrir þeim. Og munið að í klúbbum höfum við formenn en einungis landstjórn hefur forseta. Mér hefur fundist vera mikil misbrestur á þessu á fulltrúaráðsfundum og ég veit að þið getið gert mikið betur. Þar sem að RT minnið er frekar stutt þá er skiljanlegt að svona einfaldir hlutir eiga það til að gleymast. En landsstjórn á að vita betur og Siðameistari landsstjórnar á að sjálfsögðu að sjá til þess að svona lagað gleymist ekki á fulltrúaráðsfundum.
Ef að núverandi siðameistari er ekki með hlutina alveg á hreinu þá er mér það bæði ljúft og skylt að bjóðast til að setjast niður með honum góða kvöldstund og fara yfir málin með honum. Ég skal meira að segja mæta með ljúfar veigar með mér til þess að allt gangi nú smurt fyrir sig ?

Y.i.T. (ykkar í teibli)

Aðalsteinn “Gosi“